Fris Briesje of Wervelstorm?

De afgelopen weken zijn de ontwikkelingen in het Midden-Oosten niet bij te benen. De regio lijkt voorgoed dramatisch veranderd. De revolutie in Tunesie, politieke crisis in Libanon, de Palestine Papers die de klinische dood van de tweestatenoplossing inluidden… Het gaat maar door.

Met de revolutie in Tunesie werd definitief de blokkade van angst doorbroken die de mensen in het Midden-Oosten eronder hield. De duvel is uit de doos, laten demonstraties in Algerije, Jemen en Egypte zien. De nieuwe wind die waait inspireerde ons de naam Nassama te kiezen voor deze blog. Maar inmiddels lijkt er in plaats van een fris briesje een wervelstorm gaande te zijn.

Tienduizenden Egyptenaren gingen de afgelopen dagen de straat op en morgen na het vrijdaggebed worden er weer grote demonstraties verwacht. Mannen, vrouwen, jongeren, ouderen, allen zijn ze het zat. Ze zijn de armoede zat, de werkloosheid, de corruptie en het gebrek aan vrijheid. Hun boodschap is duidelijk: Hosni Mubarak mag net als de Tunesische premier Ben Ali ophoepelen. Dat er verandering in Egypte aan zat te komen was te verwachten. De afgelopen jaren vonder grote demonstraties plaats door de beweging Kifaya (Genoeg), demonstraties over arbeidsrechten in Mahalla, demonstraties na de oneerlijke parlementsverkiezingen in 2010 en het meest recentelijk na de aanslag op de Kerk van de Twee Heiligen in Alexandrie. Hoewel toen veel werd gedemonstreerd tegen geweld en terreur en voor de eenheid van het Egyptische volk, christenen en moslims, was er ook een onderliggende boodschap, namelijk dat de christenen discriminatie zat waren, dat de armoede en werkloosheid hen genoeg was, dat de regering decennialang de sociale cohesie had verwaarsloosd.

Ook in Jemen zijn demonstraties gaande en wordt het opstappen van president Ali Abdallah Saleh geeist. In hoeverre er nu werkelijk een omwenteling in de regio gaande is is nog te vroeg om te zeggen. Hoe dan ook is er iets fundamenteel veranderd. Ten eerste weten alle regimes nu dat zij als volgende aan de beurt kunnen zijn. En zullen zich dus gedwongen voelen hervormingen door te voeren. Ten tweede is de blokkade van angst onder de bevolking dus weg.  Men heeft hoop dat zij ook kunnen wat de Tunesiers kunnen.

Hier in Jordanie zijn ook demonstraties geweest tegen de economische situatie en het economische beleid van de regering. De slogans waren geinspireerd door Tunesie. Maar anders dan in Egypte, Tunesie of Jemen, is er in Jordanie een monarchie die de boel bij elkaar houdt. Tijdens de demonstraties werd premier Samir Rifai opgeroepen op te stappen en er werd een ander economisch beleid geeist. Maar de eisen gingen niet zo ver als in andere landen. De koning is min of meer onaantastbaar en de Jordaniers weten dat verandering in zijn handen ligt. Regeringen komen en gaan, maar uiteindelijk bepaalt de koning wat er gebeurt. Daarmee wordt hij voor sommige opstandelingen een soort bondgenoot tegen de corrupte kliek in de regering. Dat de bevolking het politieke klimaat zat is bleek al uit de parlementsverkiezingen in 2010. Toen was de meerderheid van de gekozen leden van het parlement nieuw.

Advertenties

Over Marjolein Wijninckx

Marjolein is programmaleider Midden-Oosten en woont en werkt in Jordanie. Volg haar op Twitter @paxmarjolein.
Dit bericht werd geplaatst in Arabische Wereld. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s