If he is stubborn, we will be more stubborn

Op 25 januari is het allemaal begonnen, de krachtmeting tussen Mubarak en zijn bevolking.

Toen de eerste plannen voor de demonstraties ontstonden, legde het regime het internet stil. Maar het heeft niet geholpen, er was alleen maar meer woede en meer mensen die de straat op gingen.

Daarop stuurde het regime de politie en veiligheidsdiensten er op af, en werd slag geleverd op de bruggen over de Nijl. Maar de politie heeft de slag niet gewonnen.

Creëren van chaos werkte ook al niet. Alle politie van de straat afhalen en de gevangenissen open gooien, het Egyptisch museum laten plunderen. Maar het werkte niet. De bevolking toonde burgerschap, organiseerde zijn eigen veiligheid. En het Egyptisch museum is toch maar een klein beetje geplunderd.

Toen begonnen de zogenaamde pro-Mubarak-betogingen. Het kan natuurlijk zijn dat we collectief zijn gaan geloven in complottheorieën, maar niemand lijkt te geloven dat er iets spontaans zat in die betogingen. Of dat de paarden en kamelen helemaal zelf van de piramides naar het Tahrirplein zijn gereden. Er waren akelige gevechten, maar de betogers van het Tahrirplein hebben zich niet laten wegjagen.

Afgelopen weekend, zondag 6 februari, werd gemeld dat het momentum voorbij leek te zijn. De betoging werd kleiner, het leven kreeg zijn gewone loop weer terug. En misschien konden de toeristen ook wel weer komen. Nou zal dat gelden voor een groot deel van Cairo en de rest van Egypte. Maar het leek wel of het vooral de media waren waar het momentum verliep. In onze zap-cultuur is het natuurlijk niet echt acceptabel dat de Egyptenaren er zo lang over doen om hun president weg te krijgen. Kan dat niet binnen 90 minuten? Of in de 140 tekens van een twitterbericht. Dinsdag stonden er weer honderdduizenden op het Tahrirplein de net vrijgelaten manager van Google Egypte toe te juichen. Volgens al Jazeera weer heel veel “First time protesters”

Donderdag 10 februari. Zelfs de CIA meende te weten dat Mubarak zou aftreden. Maar het werd de ultime deceptie, de moeder aller anticlimaxen. Het Tahrirplein, net nog zo opgetogen over het mogelijke historische moment, brulde van woede. Wat moet Mubarak gedacht hebben? Dat de betogers zouden antwoorden: “Bedankt president. Bedankt voor alles wat u voor het land betekend heeft. We zullen naar huis gaan. En we zullen niet meer naar Al Jazeera kijken.” Of was het een provocatie om de demonstranten eindelijk tot rellen en plunderingen te brengen, en zo de sympathie onder bevolking, het leger, en in het Westen te verspelen.In elk geval heeft ook die opzet weer niet gewerkt. Het Tahrirplein was woest maar het bleef waardig.

Vandaag, 11 februari, weer een historische dag? Weer er op of er onder? Of weer de zoveelste dag in de uitputtingsslag?

In een van de duizenden prachtige interviews op Al Jazeera zeiden twee vrouwen: “We are so proud of the Egyptian people. For the First time we are so proud. If he is sttubborn, we will be more stubborn”.

Advertenties

Over Jan Jaap van Oosterzee

Adviseur beleid en public affairs Midden Oosten en Kaukasus bij IKV Pax Christi.
Dit bericht werd geplaatst in Egypte en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s