Gemengde gevoelens

De beelden van opstijgende kruisrakketen van Westerse oorlogsschepen maakten precies dat in me los: gemengde gevoelens. Alweer beginnen we een oorlog, en alweer voor een nobele zaak: de bescherming van burgers in Libië. Oorlog voeren voor vrede, zeg maar.

Ik weet: dit is precies wat veel van onze partners en vrienden in het Midden-Oosten van de internationale gemeenschap willen. Dit was ook waar de opstandelingen in Libië meteen om vroegen: een onvoorwaardelijke inspanning om burgers te beschermen. De afgelopen weken hoorden we korzelige en kritische vragen: waar bleef het Westen in Libië? Hoe erg zou de situatie uit de hand moeten lopen voor de internationale gemeenschap de idealen in praktijk zou brengen?

Het zijn ook de idealen van IKV Pax Christi: responsibility to protect. De internationale gemeenschap heeft een verplichting en een verantwoordelijkheid om burgers, de menselijke waardigheid te beschermen.

Maar ik kan deze idealen moeilijk rijmen met de beelden van opstijgende kruisraketten, van straaljagers die koers zetten naar het oorlogsgebied. Voor mij zijn het dezelfde beelden als toen ‘we’ de oorlog tegen Saddam Hussein begonnen, toen ‘we’ Afghanistan aanvielen.

Ik maak me zorgen over de vanzelfsprekendheid van het idee dat we nu ‘burgers’ gaan beschermen. Waar is deze op gebaseerd? Is het weer een verkooppraatje – net als de ‘Afghaanse schooltjes’ of zit er een oprecht commitment achter? Is er werkelijk iets veranderd in e denken over de regio? Ik ben verbaasd over het enthousiasme, ook vanuit Nederland, om mee te doen.

Ik vraag me af of ze weten waar ze aan beginnen. Ik heb de afgelopen tijd geen enkele politicus kunnen betrappen op een grondige analyse van de situatie in Libië. Ik twijfel heel soms of de situatie in Libië een ingrijpen rechtvaardigt. Wat weten we eigenlijk van Libië? Wie zijn de opstandelingen? Wie steunen Qadhafi? Hoe gedragen de Qadhafi aanhangers zich in hun strijd tegen de opstandelingen?

Hoewel, als je Qadhafi als een soort kolonel Kurtz omineuze boodschappen de ether in hoort slingeren, als je afgaat op zijn track record, dan weet je dat de opstandelingen en de opstandige steden weinig goeds te wachten staat.

Maar wat zijn de plannen eigenlijk. Hoe gaan de militairen precies dat doen wat ze zeggen te willen doen: burgers beschermen? Hoe gaan we voorkomen dat het ingrijpen een langdurige periode van gewelddadigheden gaat inluiden? Hoe gaan we de Libiërs helpen als de no- fly zone een feit is? Of als Qadhafi van het toneel verdwijnt? Hoe zorgen we ervoor dat een interventie in Libië een inspanning wordt die niet alleen door het Westen wordt uitgevoerd?  Wat betekent de aanval op Libië voor al die andere landen waar burgers die hun stem verheffen genadeloos worden neergemaaid?  Hoe gaan we in de toekomst voorkomen dat we geconfronteerd blijven worden met rotzooi die we zelf mede hebben aangericht, hoe gaan we voorkomen dat we blijven puinruimen?

Te weinig hoor ik deze vragen  beantwoord , of überhaupt gesteld worden. Wie een oorlog begint verplicht zich eraan te bedenken hoe die moet eindigen, hoe het verder moet na het militaire ingrijpen.  En juist dat aspect mis ik nu.

Advertenties

Over Evert- Jan Grit

programmaleider Midden-Oosten
Dit bericht werd geplaatst in Libie. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s