Claimen

Europa moet de Arabische Lente niet te veel claimen: het is in de eerste plaats een Arabische Lente en Europa heeft, if anything, de afgelopen jaren vooral de zittende dictators gesteund. Maar ook de revolutionaire jongeren kunnen de revolutie niet claimen. Of we het leuk vinden of niet: in een democratisch Midden-Oosten zullen ook niet zo democratische krachten een rol spelen.

Afgelopen vrijdag was ik op een bijeenkomst over de Arabische Lente, georganiseerd door de Partij van de Arbeid. Veel van wat er daar gezegd werd komt overeen met de analyse van IKV Pax Christi: de transitie is nog lang geen gelopen race, het kan nog heel makkelijk verkeerd gaan, de context in de verschillende landen is heel anders en we moeten de transitieprocessen ondersteunen waar mogelijk ondersteunen. Iemand opperde zelfs dat Europa z’n excuses zou moeten aanbieden, wat politiek een zeer mooi gebaar zou zijn.

De meest interessante spreker, zo had ik van tevoren bedacht, was een jonge Nederlandse Egyptenaar, die hoort bij de 6 april beweging, de groep bloggers die de eerste demonstraties op het Tahrirplein georganiseerd heeft. Hij is alles wat je van een bondgenoot in een democratiserend land kan verwachten: jong, goed opgeleid, seculier, strak in het pak, idealistisch en bevlogen. Als heel Egypte uit mensen zoals hij bestond, zou er uberhaupt nooit een dictatuur geweest zijn. Op grond daarvan hoopte ik, net als de rest van de aanwezigen, dat de 6 april beweging er in slaagt zich op tijd te organiseren om deel te nemen aan de verkiezingen.

Toch maakte wat hij zei mij ook wat ongemakkelijk. Hij was oprecht verontwaardigd dat de Egyptische bevolking niet weet wat voor prachtige rol de 6 april beweging heeft gespeeld. En bang dat het volk op ondemocratische partijen (lees: de moslimbroederschap of de NDP, de oude partij van Mubarak) zou stemmen. “We hebben nu democratie, maar zijn de mensen ook democratisch?”

Wacht even: het volk is niet klaar voor democratie? Waar ken ik die kreet van? Dat zeggen alle oude dictators ook. Natuurlijk zullen bij verkiezingen in Egypte de moslimbroeders, kandidaten gesteund door het leger en oude partijbonzen van de NDP het goed doen. Zelfs de meest revolutionaire revolutie gaat niet zo snel dat er geen overgangsfase is. En pogingen om de revolutie te versnellen lopen meestal uit op bloedvergieten (denk aan de Terreur in Frankrijk, de excessen na de Russische revolutie en Mao’s Grote Sprong Voorwaarts).

Niet alleen wij in Europa, ook onze natuurlijke bondgenoten in de Arabische wereld zullen moeten accepteren dat in een democratisch land mensen aan de macht komen die je eigenlijk liever niet zou willen hebben. Dat is het risico van democratie, maar ook de kracht er van. Als je vertrouwen hebt in je eigen idealen, weet je dat die uiteindelijk verwezenlijkt zullen worden. Misschien niet bij deze verkiezingen, maar dan wel bij de volgende. Of bij die daarna. Er is inderdaad nog een lange weg te gaan. En onze rol bestaat er ook uit dat we de verwachtingen van de revolutionairen temmen. Al zou je willen dat het niet hoefde.

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Egypte en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s