Syrie: Bloed en hoop

Stomgeslagen was ik vrijdag door de steeds stijgfende aantallen doden in Syrie en de brute onderdrukking van de massale Goede Vrijdagprotesten. Het geweld was zo massaal en zo vuil. Een lijst van 122 namen van “martelaren” werd gisteren bekendgemaakt. Kinderen die werden gedood (volgens de berichten een tienjarig jongetje in Izraa bij Deraa en een 4-jarig kind in Douma bij Damascus), het tegenhouden van gewonden zodat ze geen medische hulp konden krijgen, vele van de doden in het hoofd geschoten. De afschuwelijkste beelden waren die van een man in Deraa met een bloedend lichaam in zijn armen die wanhopig naar de soldaten riep: “Vreedzaam, vreedzaam, ik heb eerste hulp nodig, vreedzaam!”, terwijl het schieten maar door ging. De rest wordt aan onze fantasie overgelaten, want de Youtube-videootjes die ons het verhaal van de Syrische opstand vertellen geven slechts momentopnamen.

Vandaar dus nu pas een blog. Ik had geen woorden meer. Er waren twee tegengestelde verhalen die zich tegelijk afspeelden: Aan de ene kant de gewelddadige repressie, het lijden, de schofterigheid. Aan de andere kant het verhaal van de hoop, het optimisme dat het ze gaat lukken zich te bevrijden van de repressie en de enorme standvastigheid om door te gaan tot het bittere einde. Dat leverde beelden op waar ik met een ongemakkelijk gevoel naar zat te kijken. Massa’s jongemannen in Hama, notabene de stad die het geweld van de Assads aan den lijve heeft ondervonden in 1982, die riepen “Naar de hemel gaan we, een voor een.” Het volkomen ontbreken van angst voor de dood is moeilijk te bevatten. En de beelden van het bloedbad deden ons bijna de hoop en het optimisme vergeten.

Ondertussen begint de internationale gemeenschap eindelijk in te zien dat Bashar al-Assad geen hervormer is, zoals ze zo graag wilden geloven. Maar net als in Tunesie, Egypte, Jemen, Libie en Bahrein zien we dat de wereld te langzaam reageert en met te bescheiden stapjes. Angst voor het onbekende verlamt hen. President Obama kwam gisteren met een verklaring die meer kwaad dan goed deed. Hij haalde Iran erbij, beschuldigde het land ervan aan de onderdrukking in Syrie mee te werken. Daarmee zette hij het Syrische volk met zijn dromen aan de kant en werkte hij mee aan een scenario waarin Syrie het slagveld wordt van de strijd tussen Iran en de VS om de geopolitieke macht over het Midden-Oosten. De EU-Hoge Vertegenwoordiger Catherine Ashton en de Turkse regering kwamen ook met veroordelingen van het geweld.

Maar in plaats van mooie verklaringen uit te geven vanaf hun Paasvakantieadresje zouden deze regeringen actieve diplomatie moeten bedrijven en moeten bemiddelen om tot een politieke oplossing te komen. En niet wachten tot er chaos is, maar nu hard werken om chaos en conflict te voorkomen. Bijvoorbeeld door zich in te zetten voor de oprichting van een Nationale Dialoog. De EU, Turkije, de VS zouden hun veroordelingen van geweld en steun voor de gerechtvaardige eisen van de Syriers kracht moeten bijzetten door bepaalde sancties aan te kondigen, zoals opschorting van samenwerkingsovereenkomsten, reisbeperkingen van leden van het regime, bevriezen van tegoeden. Ze zouden de gewelddaden van de afgelopen periode moeten doorverwijzen naar het ICC. En naast politici zou ook het bedrijfsleven moeten laten zien waar het staat. Shell is al decennia de belangrijkste internationale partij in de Syrische oliewinning.

Inmiddels is het een gewetenskwestie geworden, men moet kiezen aan welke kant van de geschiedenis men staat. En daarbij zien we dat het kaartenhuis begint in te storten. Gisteren kondigden twee Syrische parlementsleden hun ontslag aan uit protest tegen het bloedbad van vrijdag. Ook de mufti van Deraa kondigde zijn ontslag aan. Het rommelt in kringen van het leger, onder oudgedienden van de Baathpartij. Het wachten is nu op de handelaren van Damascus en Aleppo. Hun steun voor de opstand is cruciaal.

Advertenties

Over Marjolein Wijninckx

Marjolein is programmaleider Midden-Oosten en woont en werkt in Jordanie. Volg haar op Twitter @paxmarjolein.
Dit bericht werd geplaatst in Syrië. Bookmark de permalink .

3 reacties op Syrie: Bloed en hoop

  1. Jonas zegt:

    Nu de protesten steeds maar groeien, is dit regime, zoals ieder dat een interne crisis heeft, niet vooral bezig met interne aangelegenheden?
    Hoeveel effect heeft het, niet zozeer buiten- als wel binnensluiten van het regime in Syrië, door de grootmachten, als het regime hier zelf ook al mee bezig is?
    De effecten van een boycot, het bevriezen van tegoeden, etc. zijn toch vooral aanwezig als (een van) de belangrijkste peilers de interactie met de wijdere wereld is?
    Zulke economische en politieke sancties hebben toch geen direct effect op de repressie als een regime eenmaal voor die weg heeft gekozen.
    Het zal van hier toch vooral hinder van ondervinden als de opstand eenmaal is neergeslagen (ervan uitgaande dat dat het resultaat is).

  2. Han Raeijmaekers zegt:

    Marjolein,
    bevrijding – opstanding voor mensen in Syrie !
    goede Marjolein, voor je gezin en jou persoonlijk een goed Pasen.

    • Marjolein Wijninckx zegt:

      Dag Han,

      Inderdaad, Pasen heeft dit jaar een bijzondere betekenis voor de Syriers.
      Ook jou en de jouwen wens ik goede dagen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s