Op het plein

Weg van de sombere berichten uit Egypte ga ik naar het plein. Het plein waar de revolutie is gemaakt.  Vrijdagavond. Weekend in Egypte. De atmosfeer is overweldigend, bevrijdend  en verwarrend, maar vooral ook vrolijk. Ik voel me er meteen thuis. Ik ben er samen met bloggers uit de andere landen waar nu de revolutie gevoerd wordt. Net als ik zijn ze er voor het eerst sinds de revolutie. We zijn op bedevaart.

Overweldigend. Overal mensen die iets te zeggen hebben, mensen die zich uiten. In stilte met protestborden,  of het  uitschreeuwen. Een kakofonie van meningen, onderwerpen, beelden en slogans. Mensen discussiëren, organiseren hun eigen demonstratie die even snel ontstaan als weer uitdoven of opgaan in weer een andere happening. Overal is beweging en daartussen wordt gepicknickt, handel gedreven in revolutionaire parafernalia: Libische rebellen vlaggen, 25 januari T-shirts in alle maten en kleuren.

Op een en hetzelfde moment is er  een Palestina demonstratie; een manifestatie tegen de familiewet; een gebedsdienst; een demonstratie tegen het leger, en spandoeken voor het leger “het volk en het leger zijn een”.  Jongeren eisen de veroordeling van Mubarak en zijn entourage; roepen op voor nog een grotere demonstratie op 27 mei.  De revolutie moet doorgaan! Hij mag niet stoppen! “Let op: volgende week zijn we met honderdduizenden”. In alle rumoer  voert een gesluierde vrouw zwijgend campagne voor verdraagzaamheid tussen moslims en christenen. Ergens verderop loopt een geestverwant rond met op zijn hoofd een gefiguurzaagd hoofddeksel: een maansikkel en een kruis: “tegen fitna (verdeeldheid)”

Bevrijdend. Geen politie op het plein (wel  er omheen), niemand op het plein die de protestborden controleert. De bloggers genieten van de vrijplaats Tahrir en de vrijheid. De Syrische blogster Marcell Shehwaro loopt rond met een Syrische vlag. Ze maakt foto’s van zichzelf met de vlag op het Tahrir plein (voor thuis!). Ze geniet. “Dit willen de Syriers ook”. Een Egyptenaar van het platteland ziet de Libanese blogger met een smart Phone en vraagt of hij een ‘facebooker’ is. Ja natuurlijk! Samen gaan ze op de foto.

Verwarrend:  het contrast tussen de vrolijkheid en vrijheid op het plein en de sombere berichten uit de “buitenwereld”.  De dictatuur van Mubarak is overgegaan in de dictatuur van het leger. Er wordt op grote schaal gemarteld. Activisten worden nog steeds gearresteerd. Christenen worden aangevallen.  De pers is niet vrij. En ga zo maar door.  

Op het plein van de vrijheid lopen ook gesluierde vrouwen rond met “soldaten van Mohammed” bandages, het zijn  salafisten. Dezelfde groepen vallen nu de Christenen aan. Iemand gaat voor in gebed en vraagt God de vijanden van Egypte te straffen: de Joden; de Amerikanen en ik weet niet wie allemaal nog meer. Ook doemt er een groepje op de de naam van Mubarak scandeert. Ze zijn pro en kondigen aan naar de Israelische ambassade te gaan. Waarom? Niemand die het weet. De andere pleingebruikers ontsteken in woede en houden het clubje tegen. Het gebeurt wel vaker zo blijkt. Volgens de jongeren worden ze betaald om chaos te creeeren, om de revolutie kapot te maken, om te laten zien dat vrijheid tot chaos leidt. Wie het ook zijn, het lukt ze niet want binnen een minuut is het groepje vakkundig weggewerkt.

Maar vooral vrolijkheid en optimisme. Ik zie mensen genieten, met volle teugen de vrijheid opslokken en benutten. Meningen en ideeen  worden getest, clashen, worden weggestemd of winnen aan kracht.  Decennia stagnatie moeten worden ingehaald. Geen tijd te verliezen. De wereld kijkt mee met  het gigantische experiment van de revoluties. Het vervult de mensen op het plein met trots. Glimlachend zien ze hoe Spaanse jongeren geinsprireerd door de revoluties hun eigen Tahrir pleinen maken. “Eindelijk zijn de rollen omgedraaid”.

Advertenties

Over Evert- Jan Grit

programmaleider Midden-Oosten
Dit bericht werd geplaatst in Egypte. Bookmark de permalink .

3 reacties op Op het plein

  1. Pingback: “De kogel die het leven van mijn moeder kostte” | Nassama نسمة

  2. Gijsbert zegt:

    Bring me a T-shirt:)! pretty please? (maat L)

  3. Marjolein Wijninckx zegt:

    Waar mensen durven dromen is er hoop…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s