Gastcolumn Peter Grol: Het Dilemma

Een maand geleden verscheen er een mail van een vriend uit Syrië in mijn mailbox getiteld Help us before they kill us all. Ik dacht: “aktie!”, maar deed niets. Mijn vriend is een Syrische geestelijke die populariteit geniet in de Syrische middenklasse. Hij heeft veel Nederlandse vrienden en er wordt in de Nederlandse pers regelmatig over hem geschreven.

Enkele maanden geleden werd hij gearresteerd. Als een lopend vuurtje verspreidde dit nieuws zich door zijn Nederlandse kennissenkring. Binnen een dag was er een belangengroep opgericht. Maar dan: bel je de krant, of niet?

Publiciteit brengt alles in een stroomversnelling waardoor iemand sneller vrijkomt, of niet. Het antwoord op de vraag hoe een regime reageert op buitenlandse druk is vooraf niet te beantwoorden. Uit angst dat een vader van drie kinderen iets zou overkomen besloot de belangengroep geen publiciteit te zoeken. Hoe vreselijk het ook is om dadeloos toe te kijken, jouw geweten telt in zo’n geval niet, het lot van je vriend wel.

Na tien dagen was hij weer vrij. Zucht.

Vlak na zijn vrijlating hoorde ik dat er verscheidene demonstraties waren georganiseerd in Nederland om de protesten in Syrië te steunen. De opkomst was laag. Waarom gaan Syrische vluchtelingen in Europa niet massaal de straat op om hun landgenoten te steunen? Het antwoord laat zich raden: zij zijn bang dat hun geliefden in Syrië een lesje wordt geleerd.

En zo gaat het al maanden. Regelmatig worden schrijnende individuele zaken van gearresteerde Syriërs in kleine kring gedeeld, en iedere keer treedt hetzelfde dilemma op de voorgrond. Tot nu toe wint de Syrische dictatuur, een verstikkende zeepbel die een keer breekt onder de druk van de demonstranten. Dan zullen alle verhalen van alle slachtoffers worden verteld.

Ik heb autistische trekjes als het aankomt op het opruimen van mijn inbox: gelezen, geen actie, weg ermee. Maar uit angst om deze noodkreet te vergeten kan ik het niet over mijn hart verkrijgen dit mailtje te verwijderen. Sindsdien staat het mailtje daar te staan, iedere dag weer.

Het deprimeert me, maar het blijft staan.

Peter Grol heeft een Masters Islamic Studies behaald aan de universiteit Leiden. Tijdens zijn studie bracht hij tijd door in Damascus, waar hij cursussen Arabisch deed.

Advertenties

Over Marjolein Wijninckx

Marjolein is programmaleider Midden-Oosten en woont en werkt in Jordanie. Volg haar op Twitter @paxmarjolein.
Dit bericht werd geplaatst in Syrië. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s