Wanneer de poorten van de hel wijd openstaan

Precies 9 maanden geleden, op 20 januari, schreef ik mijn eerste blog voor Nassama. Het Midden-Oosten was vervuld van hoop. Wat we een jaar geleden nooit hadden verwacht bleek opeens mogelijk: De Tunesische president Ben Ali was afgezet. Vandaag, 20 oktober, is die hoop er nog steeds. Maar de dood van de Libische president Qaddafi en zijn bloedige lijk dat nu al een paar uur op TV te zien is, geven een dubbel gevoel. Het kan niet altijd mooi gaan. Sommige mensen laten misschien geen ander einde voor zichzelf dan als bloedig lijk op TV.

De vreugde op de gezichten van de Libiers, hun opluchting, is indrukwekkend. Een man vertelt op een nieuwszender hoe Qaddafi elke facet van hun leven domineerde. Dat is nu eindelijk voorbij. Qaddafi heeft de persoonlijke levens van te veel mensen verpest en beschadigd. Zorgde ervoor dat mensen niet van een toekomst voor hun kinderen durfden dromen. Maar dromen durft men weer, gelukkig, sinds dit jaar, in de Arabische wereld.

De revoluties in Tunesie en Egypte verliepen snel en slaagden in hun geweldloosheid. Maar al snel zagen we dat het ook heel wat vuiler kon verlopen. Qaddafi deinsde er niet voor terug zijn eigen volk aan te vallen. Een strijd op leven of dood zou het worden. Het zelfde zagen we in Syrie en Jemen. Ook Bashar al-Assad en Ali Abdallah Saleh hebben laten zien bereid te zijn elke prijs te betalen om aan de macht te blijven, geen gezichtsverlies te lijden. Ik hoop dat ze zich nog eens goed achter de oren krabben bij het zien van de beelden van het lijk Qaddafi.

In Jemen reageren de demonstranten met: “We zijn blij voor Libie, maar wij houden vast aan de geweldloosheid van onze revolutie.” Ook in Syrie is de voorkeur voor een geweldloze revolutie nog altijd sterk. Maar vandaag besef ik dat er een moment kan komen waarop het kiezen tussen twee kwaden wordt. Waarin het spel gewoon niet wordt gespeeld volgens de regels die jij kiest. En ik vrees dat dat moment voor Syrie heel nabij is. Zoals Hassan Abbas van de week in zijn analyse van de dynamiek van de Syrische opstand zei: “De poorten van de hel staan wijd open en het vuur komt dichterbij.”

Qaddafi noemde zijn volk “ratten”. Hij eindigde in een rioolbuis. Bashar al-Assad noemde zijn volk “bacillen.” Ik vraag me af waar hij zal eindigen.

Advertenties

Over Marjolein Wijninckx

Marjolein is programmaleider Midden-Oosten en woont en werkt in Jordanie. Volg haar op Twitter @paxmarjolein.
Dit bericht werd geplaatst in Arabische Wereld, Nassama. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s