Netanyahu in Nederland

Al sinds een paar dagen staan de kranten vol van het bezoek dat de Israelische premier Netanyahu vandaag en morgen aflegt in Nederland. Parlement en regering krijgen vanuit de samenleving tal van vragen aangereikt die aan de Israelische premier gesteld moeten worden. De vragen gaan vooral over het uitbreiden van nederzettingen en de gevolgen daarvan voor het vredesproces. Een vredesproces dat door Martin Siepermann, directeur van Rights Forum, in de Volkskrant wordt gedefinieerd als een Israelische strategie die dient om de bezetting te consolideren. (NRC, 18-01-2012) Jan Gruiters , directeur van IKV Pax Christi plaatste in zijn blog een rouwadvertentie voor het overleden vredesproces.

Anderen willen dat aan Netanyahu vragen worden gesteld omtrent het democratische gehalte van de Israelische samenleving. En zelfs good old Bolkestein, die de Balfour declaratie van 1918 aanhaalt als rechtvaardiging voor de Israelische uitbreiding in het gehele mandaatsgebied ten westen van de Jordaan, geeft schoorvoetend toe dat het nederzettingenbeleid ‘het probleem verergert’. (Volkskrant, 18-01-2012) De hoofddiscussie schijnt volgens de opinieleiders te zijn; moeten we wel of niet de banden met Israel aanhalen?

Al de vragen en de kritiek zijn wat mij betreft terecht. We verwachten iets van een democratische en Westers georienteerd land als Israel als het gaat om democratie, mensenrechten, internationaal recht en vredesbevordering. En dan is de vraag aan de Nederlandse politiek terecht; hoe dragen wij bij aan mensenrechten, vrede en democratie als een bevriend land het op die punten laat afweten.

Het verhaal waarmee Netanyahu naar Nederland komt is echter een totaal ander verhaal. Het is het verhaal over de bedreiging vanuit Iran, over de smokkel van Libische wapens door de tunnels naar Gaza, over de toenemende onrust in de aangrenzende Sinai waar de bedoeinenstammen in opstand komen tegen het nieuwe Egyptische bewind en waar Al Quada en andere militante groepen, gesteund door Iran, aanslagen voorbereiden. Het is het verhaal over de toenemende onvrede onder de Egyptische en Jordaanse bevolking over de vredesakkoorden met Israel die geen vrede hebben gebracht voor de Palestijnen en voor de regio. Kortom, het is een verhaal over het bedreigde Israel en een oproep aan bevriend Nederland om alles wat Israel doet vooral in het licht van die bedreigingen te verstaan.

Wat is het antwoord dat we als Nederland daarop moeten formuleren  tegenover een bevriend land? Naast begrip voor deze angsten in Israel en zonder de Arabische regiems heilig te verklaren zullen we aan moeten geven dat ook het antwoord op deze bedreigingen een politiek antwoord moet zijn.  Een militair antwoord op de bedreigingen is onverantwoord.

Zeer waarschijnlijk zal het gezonde verstand bij Israelische politici en legerleiding overheersen wanneer het gaat om een aanval op Iran. Een oorlog met Iran heeft  grote consequenties en zal in ieder geval niet door een Israelische militaire aanval uitgelokt worden. En alle retoriek van Republikeinse presidentskandidaten ten spijt zal ook Amerika zich niet snel laten betrekken in een nieuwe oorlog in het Midden Oosten.

Waar ik me wel zorgen om maak is het afleiden van alle spanningen door de bedreiging vanuit Gaza met een preventieve oorlog a la Cast Lead (2008/2009) te beantwoorden. Het lijkt me dat het antwoord op de Israelische zorgen moet zijn dat we vanuit Europa en Nederland actief willen bijdragen aan politieke antwoorden op de bedreigingen maar dat een disproportionele militaire reactie niet begrepen en niet geaccepteerd zal worden. Controle op militanten, het tegengaan van wapensmokkel en het beveiligen van grenzen kan het beste gebeuren door een volwaardige Palestijnse regering in een volwaardige Palestijnse staat. Als Israel meer leed wil voorkomen, zowel voor zijn eigen bevolking als voor de Palestijnen, als Israel zijn perspectief op een democratische staat wil behouden dan zal het als de wiedeweerga de obstakels voor vredesonderhandelingen moeten opruimen. Een twee staten oplossing, de enige manier voor Israel om als democratische staat met een Joodse meederheid voort te bestaan, is al bijna niet meer mogelijk. Als dat station gepasseerd is, heeft Israel zijn eigen droom opgegeven. Een goede vriend zal dat met kracht van argumenten en metterdaad duidelijk willen maken.

Advertenties

Over Jannie Kuik

Ik werk bij PAX als lid van het Midden Oosten team.
Dit bericht werd geplaatst in Bezette Palestijnse Gebieden, Israel. Bookmark de permalink .

3 reacties op Netanyahu in Nederland

  1. Als Israel een vredesverdrag tekent, wil het ook echte vrede.

    Niet alleen maar een papiertje, wat blijkbaar niets waard is onder een nieuw regime, zoals in Egypte.

    En een regime dat weigert een Joodse staat te accepteren en het eigen volk op de staatstelevisie oproept tot genocide op de Joden lijkt ook niet zo een betrouwbare vredespartner ……

    Zie: http://likud.nl/2012/01/palestinian-authority-mufti-calls-for-genocide-of-jews/

    • Jannie Kuik zegt:

      Inderdaad, als je een vredesverdrag tekent moet het gaan over echte vrede. De vredesverdragen met Jordanie en Egypte zijn in mijn ogen veiligheidsverdragen. Het is getekend door Arabische regimes die zich niet veel of niets aantrokken van de bevolking en waar de bevolking geen democratische inspraak had. Het is ook niet voorafgegaan of opgevolgd door een vredesproces tussen de betrokken volkeren, Jordaniers, Israeliers en Egyptenaren. Dan loop je inderdaad tegen een probleem aan als een regime valt. Ik heb tot nu toe echter niet de indruk dat vanuit Egypte en Jordanie stappen worden gezet om het huidige verdrag op te zeggen. Wat er in de toekomst zal gebeuren weet niemand maar de beste verzekering lijkt me toch om de bestaande conflicten echt op te lossen. En echt oplossen wil zeggen dat het breed wordt gedragen. Dat brengt ons uiteraard bij de discussie over de verschillende politieke stromingen onder de Palestijnen. Het is niet voldoende om te ageren en te beschuldigen. Er moet ook nagedacht worden, dialoog gezocht worden en stappen gezet worden die vrede dichterbij brengen. Dat geldt overigens niet alleen voor de israelische kant maar ook voor de Palestijnse en de bredere Arabische wereld. Een Joodse staat accepteren is natturlijk ook een hele discussie waar meer over te zeggen valt dan in de ene zin die Likud nederland daaraan wijdt. Als het zou betekenen dat de staat Israel niet wordt geaccepteerd is het een probleem. Als het betekent erkenning van de staat Israel waarin naast een Joodse meerderheid ook een Arabische minderheid leeft, lijkt me dat prima. Oproepen tot genocide op de Joden is misdadig en verachtelijk. Gelukkig laten tal van onderzoeken onder de Palestijnse bevolking telkens zien dat een meerderheid een twee-staten oplossing steunt.

  2. Han zegt:

    weer dank,

    hier heb ik wat aan om “het nieuws” over en bij het bezoek goed te volgen en juist te beoordelen,

    Groet, Han

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s