Terug naar de Dictatuur in Irak

Gistermiddag had ik een bijeenkomst met zes activistische jongeren in Basra, Irak. Voor een nieuw project met jongeren over de rechten van minderheden en vrijheid van godsdienst zijn we op zoek naar actieve jongeren die in de verschillende provincies op lokaal niveau een rol spelen en mee willen doen aan een nationale campagne met activiteiten en trainingen. Een van de aanwezige jongens is een Mandeer; een aanhanger van het de gnostische geloofsstroming het Mandeisme, die zich beschouwen als volgelingen van Johannes de Doper.

In Irak wonen Mandeers traditioneel in de buurt van rivieren, en een van de belangrijkste aspecten van hun religie is geweldloosheid. Deze kleine religieuze gemeenschap is sterk vervolgd en de meeste leden van de nog overgebleven Mandeers wonen in het buitenland. De overheid weigert sinds nieuwe wetgeving voor NGO registratie is ingevoerd in 2011 om de jongerenorganisatie van Mandeers in Basra te registreren: elke keer worden er nieuwe problemen verzonnen om het proces te traineren. Het laatste waar men mee kwam was dat de naam van de NGO onacceptabel was, die bevat namelijk het woord “liefde”. In het streng conservatieve Basra wordt daar op z’n minst met verdenking naar gekeken. “We hebben geen liefde hier in Irak”, zeggen ze cynisch. Er wordt om gelachen maar de toon is bitter.

Toch zijn deze jonge activisten ook onverzettelijk: ze vragen me om alsjeblieft niet de slechte verhalen over Irak en in het bijzonder over Basra te geloven. Het geweld, de toenemende repressie en islamisering: dat komt niet van hen. Sterker nog, het is een andere generatie waar die dingen vandaan komen. Dezelfde geluiden hoorde ik van jongeren in Bagdad. Enkele van degenen die ik daar vorige week ontmoette hadden inmiddels hun haar afgeknipt. Sommigen voor de “emo-moorden” plaats vonden, anderen erna. Het gevoel dat er een hetze gaande is tegen jongeren die actief waren in de Arabische Lente Demonstraties (de zogenaamde 25 Februari jongeren, niet echt een organisatie maar meer een losse beweging) wordt zowel in Bagdad als in Basra gedeeld. De emo moorden analyseren zij in dit kader. Iedereen die anders is en dat uitdraagt wordt het leven zuur gemaakt. Zowel door religieuze krachten als door de overheid (waar deels een overlap in zit). De Iraakse overheid is in toenemende mate repressief. “Ze willen terug naar de Baath dictatuur!”, roept een kleine magere jongen van begin 20. Hij straalt een en al verontwaardiging uit.

De groep vertelt over nieuwe wetten die voorgesteld zijn in het parlement die de vrijheid van meningsuiting sterk beogen in te perken. Een van deze wetten is de “Information Technology Crimes Law”. Artikel 3 van de voorgestelde internetwet houdt in dat levenslange gevangenisstraf staat op het “in gevaar brengen van de eenheid van de staat”. Artikel 4 verbiedt het “promoten van ideeën die de publieke orde verstoren”. De zes aanwezigen in Basra hebben allemaal al een keer doodsbedreigingen gehad. Van wie weten ze niet precies, het gaat anoniem of met nepaccounts via Facebook en e-mail. Maar, zeggen ze, projecten als een campagne voor godsdienstvrijheid zijn essentieel. Ze zullen niet terugdeinzen. “Wij zijn een nieuwe generatie, en wij zijn anders. Denk alsjeblieft niet dat iedereen in hier zo is. De jongeren zijn anders. Wij willen een toekomst en kansen voor iedereen in Irak.”

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Irak, Nassama en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s