Syrische revolutie geeft hoop op vreedzaam post-Assad tijdperk

Vandaag plaatste de Volkskrant een verkorte versie van dit stuk. Daarom nu de  volledige versie exclusief op Nassama.

In zijn artikel “De Syrische revolutie is verloren” stelt Maarten Zeegers dat de strijders van het Vrije Syrische Leger “niet zozeer een alternatief zijn voor de troepen van Assad, als wel een voortzetting van hetzelfde gewelddadige systeem, maar dan met andere gezichten.” Zeegers laat zich met achterhaalde feiten en cultuurrelativistische opmerkingen verleiden tot een plat vooroordeel over de Syrische revolutie. De Syrische revolutie is niet verloren, met het is wel zaak haar zo civiel mogelijk te houden, aldus Marjolein Wijninckx van vredesorganisatie IKV Pax Christi.

Na maanden van buitensporig geweld door de Syrische autoriteiten, waarbij vreedzame demonstranten die vroegen om vrijheid en waardigheid met scherp werden neergeknald, doodgemarteld en collectief gestraft, pakten Syrische overgelopen militairen en oppositie de wapens op. In eerste instantie om te proberen burgers te beschermen, maar naarmate de situatie hopelozer werd, het geweld van het regime heftiger en de wereld passief bleef toekijken, verschoof hun doel naar het verwijderen van het Assad-regime. Dat is de achtergrond waartegen we het opkomen van de Syrische gewapende opstand moeten zien. Tegelijkertijd is er nog altijd een vreedzame volksopstand gaande, waarbij nog elke week in honderden dorpen en steden in alle delen van Syrie mensen de straat op gaan. Zelfs tussen de bombardementen door stonden in Aleppo nog duizenden mensen op straat te zingen en springen.

Het hardnekkige beeld dat Zeegers in zijn artikel wil bevestigen is dat Syrische gewapende opstandelingen per definitie niet kunnen deugen, want ze komen immers uit een oosterse en islamitische cultuur van wraak. Waarom vermeldt Zeegers niet dat er niet slechts vanuit het Westen maar juist  vanuit Syrische revolutionaire kringen, ook het Vrije Syrische Leger zelf, meteen kritiek kwam op de executie van de leden van de Berri familie in Aleppo? Binnen enkele dagen was er een Gedragscode opgesteld die inmiddels door tientallen leiders van het Vrije Syrische Leger is ondertekend.  Daarin beloven ze onder andere om internationaal recht en mensenrechten te respecteren. Aan deze belofte kunnen ze dus voortaan gehouden worden.

In verschillende video’s die recent zijn verschenen, geven VSL-leiders aan dat ze hun krijgsgevangenen volgens het international oorlogsrecht behandelen, nodigen ze het Internationale Comite van het Rode Kruis uit om de gevangenen te komen bezoeken en spreken ze hun toewijding uit aan internationaal recht en morele waarden. Zeegers heeft het over wraakgevoelens en meedogenloosheid, maar ik hoor ook een ander geluid uit Syrie. Ik hoor mensen zeggen dat ze een monster willen bestrijden zonder zelf een monster te worden. Dat de middelen die de revolutie inzet ook de uitkomst van die revolutie zullen bepalen. Een diepe overtuiging dus om de juiste weg te kiezen en zich niet tot wraak te laten verleiden.

Natuurlijk blijft het een feit dat Syrie inmiddels in oorlog verkeert, dat de geweldloze volksopstand inmiddels voor een groot deel irrelevant is gemaakt door wapengekletter. Ook is het een feit dat er onder VSL-strijders veel wrok zit tegen de Alevitische minderheid, waar de Assads toe behoren. Maar de Syriers opgeven als primitieve wraaklustige strijders helpt niemand verder. In plaats daarvan zou de energie beter ingezet kunnen worden op het sparen van mensenlevens en het zo civiel mogelijk maken van de gewapende revolutie. Dat betekent dat de militaire elementen zo veel mogelijk onder civiel bestuur moeten komen staan. Lokale rechtsinstitutiesom niet-militaire rechtspraak mogelijk te maken moeten worden opgezet, zodat executies voorkomen kunnen worden. Het is ook van belang dat de bestaande instituties waar mogelijk worden hervormd, maar niet worden vernietigd. Zo hoorde ik een voorbeeld van een politiebureau in Zabadani, een stadje in de buurt van Damascus. De lokale politiepost was actief gebleven , maar stond alleen niet meer onder toezicht van het Baath regime maar nu van revolutionaire groepen. Mensen konden nog altijd terecht om aangifte te doen.

Door de revolutie zo civiel mogelijk te maken en de gewapende troepen actief te betrekken bij de transitie na de onvermijdelijke val van het Assad regime kan complete chaos voorkomen worden.  Syrie kan omhoog  krabbelen uit deze diepe crisis. De militarisering van de revolutie is helaas een feit en het zou naïef zijn te denken dat niemand zint op wraak, maar dat betekent niet dat we de hoop op een goede afloop daarmee overboord moeten gooien en ons moeten laten leiden door achterhaalde stereotypen. De enorme veerkracht, wijsheid en solidariteit die de Syrische samenleving het afgelopen anderhalf jaar heeft tentoongespreid, de artistieke en creatieve uitingen van de revolutie, het enorme doorzettingsvermogen van een nieuwe generatie activisten, laten zien dat de simplistische Oost-Westdenkbeelden die  Zeegers in zijn artikel bevestigt, werkelijk achterhaald zijn. Integendeel, de veerkracht van de Syrische samenleving geeft  hoop op een vreedzaam post-Assad tijdperk.

Advertenties

Over Marjolein Wijninckx

Marjolein is programmaleider Midden-Oosten en woont en werkt in Jordanie. Volg haar op Twitter @paxmarjolein.
Dit bericht werd geplaatst in Syrië. Bookmark de permalink .

6 reacties op Syrische revolutie geeft hoop op vreedzaam post-Assad tijdperk

  1. Rob zegt:

    Er komt wel een tijdperk waarin het monopolie van de Baath partij is doorbroken, maar of er een andere president aan de macht komt, dat wordt bepaald door de Syrische bevolking en NIET door de VS, GB, Frankrijk, Qatar of Saudie Arabié!!!!

  2. Wim Roffel zegt:

    Dit lijkt wel een hagiografie. Alles wat Assad doet is fout en alles wat de opstandelingen doen is goed. De waarheid lijkt daarbij niet al te belangrijk.

    In de loop der tijd zijn er heel wat interviews met plaatselijke rebellenleiders verschenen die er geen enkele twijfel over lieten bestaan dat “verraders” worden gedood en dat ze geen faciliteiten hebben om gevangen te houden. Daarbij gaat het bepaald niet om kleine aantallen.

    Bij de gefilmde executies in Aleppo liepen de rebellen tegen de internationale publieke opinie aan. Geholpen door hun Amerikaanse pr adviseurs hebben ze vervolgens al de gewenste formules uitgesproken om de situatie te bezweren. Maar om daar de conclusie uit te trekken dat er ook daadwerkelijk wat gaat veranderen lijkt mij naief.

    Prachtig als Marjolein Wijninckx welwillende opstandelingen tegenkomt. Maar waarom verzwijgt ze de situatie van Christenen in Qusair die vanaf de minaretten te horen kregen dat ze allemaal weg moesten? En een uurtje interviews met rebellen op internet doorkijken zou genoeg moeten zijn om te concluderen dat er heel wat rebellen zijn die dit een volstrekt normale zaak vinden en ook in hun gebied massaal mensen verdrijven.

    • Rob zegt:

      Het maakt de IKV Pax Christi als christelijke “vredes” organisatie al lang niet meer uit dat er wat christenen vermoord of gegijzeld worden, want immers “democratie is niet voor bange mensen”. Ze zouden desnoods nog de messen in willen gaan zamelen voor deze “vrijheidsstrijdende” moordbrigades!!

      Al Qeada wint voor de NATO op alle fronten! En straks is het Totale Oorlog!

      Het oorlogsfront met Iran en Rusland en China is ook al geopend (luister maar naar Clinton “Rusland en China betalen een prijs”), zoals de bomaanslagen in de noordelijke caucasus (met hulp van VS organisatie’s die democratie willen bevorderen) en de aanval op russische kerken (“pussy riot”).
      Echt niks is ze te dol!
      Want wilt U nou nog meer???

      • Rob zegt:

        Voordat ik verontwaardigde reacties krijg, bovenstaande reactie had ik geschreven met een SARCASME-AAN, SARCASME-UIT blok eromheen, maar die is bij de opmaak kennelijk helemaal verdwenen, het bovenstaande is uiteraard sarcastische bedoeld.

        Maar niet minder ongemeend, want ik vindt dat de IKV Pax Christi, als overigens de gehele vredesbeweging, in een ongelooflijke verkeerde inschatting maakt van de situatie, en de meest oorlogszuchtige en imperialistische krachten in de wereld steunt.

        We leven in een grote wereld crisis, wat dit soort uitermate gevaarlijke imperialistische avonturen oplevert, en waar in de publieke opinie (helaas ook ten gevolge van zeer eenzijdige berichtgeving door de westerse media) veel te weinig op kritiek stuit, hoewel deze zaak laatste tijd wel behoorlijk aan het verschuiven is.

  3. jtbv zegt:

    I agree with the opinion you expressed in this article, however, unfortunately,
    what makes chaos more likely after the Assad regime falls is the fact that instead of the West, Turkey and the Gulf countries this time Iran will be funding rebels that will fight against the new government. It is very likely that Iran will be supporting an Allawite insurgency in Syria.

    Therefore the most realistic option to create some sort of stability in Syria seems to be if the United States would start negotiating with Iran and come up with some kind of deal. Turkey, Saudi Arabia and Russia will also have to be included in these talks but it is crucial that Iran participates because it still has a lot of influence on the Allawites in Syria. I think Iran will be more willing to negotiate now they are starting to realize that Assad’s days are numbered and they do not want chaos to spill into Iraq because this would further undermine their influence. This would also mean providing the Iranians with leverage in the negotiations about their nuclear program. However the United States will have to accept this, a Syria that explodes is much more dangerous than Iran’s nuclear program. No matter what happens we will definitely see a lot more violence between different sectarian and religious groups.

    sorry for the English response.

    • Marjolein Wijninckx zegt:

      Beste “jtbv”,

      Inderdaad is een oplossing voor Syrie niet lost te denken van een oplossing voor de spanning tussen Iran en het Westen (+ bondgenoten als Saoedi Arabie). Daarom is het initiatief van de Egyptische president Morsi om een contactgroep op te richten van Egypte, Iran, Saoedi Arabie en Turkije, belangrijk en verdient meer aandacht van westerse diplomaten. Het feit dat Iran positief reageerde op dit voorstel van Morsi is veelzeggend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s