Dagboek De Andere (Kant van de) Wereld: Syrië – 31 maart

De hele maand maart hield programmaleider Marjolein Wijninckx van IKV Pax Christi een dagboek bij over Syrië vanuit Amman, Jordanië. Elke zondagmiddag was zij te beluisteren op radio 5 bij De Andere Wereld. Dit is het vijfde deel van deze reeks.

Zondag 24 maart
Terwijl ik met een griephoofd thuis zit, word ik gebeld door mijn collega die perscontacten doet. Of ik soms weet of het waar is dat de Syrische president Bashar al-Assad dood is. Dat gerucht schijnt rond te gaan en een radiozender belde of wij meer weten. Ik heb nog geen computer of TV aangehad, dus heb geen idee. Zou het…? Maar het is niet het eerste gerucht, er gaan constant geruchten over de Assads rond. Dat Asma al-Assad, de vrouw van Bashar, met haar kinderen het land zou hebben verlaten. Dat Maher, zijn broer, dood zou zijn. Dat Bashar al-Assad naar Venezuela of naar Rusland zou vluchten. Voorlopig blijft ook dit gerucht een gerucht.

Dinsdag 26 maart
We horen dat de samenwerkende hulporganisaties eindelijk een inzamelingsactie voor Syrië gaan houden. Hard nodig, want er is een groot tekort aan hulp. Eerder was het niet zeker of er een giro 555 voor Syrië zou komen, omdat de “geefbereidheid” te laag zou zijn: Marktonderzoek had uitgewezen dat mensen niet bereid zijn om geld te geven voor hulp aan Syrië omdat het een conflict is, geen natuurramp. Het is voor de donateur te complex en te onzeker of het geld aankomt waar het zijn moet. Nou kan ik me bij dat laatste wel wat voorstellen. Hulp van het Rode Kruis en VN organisaties wordt gedistribueerd onder toezicht van het Assad-regime. Contacten van mij die actief zijn in kleine hulpinitiatieven in Syrië, vertelden me talloze verhalen over wat er mis gaat met deze hulp. Het Assad-regime verbiedt hulp aan bepaalde gebieden en zorgt juist dat hun eigen achterban geholpen wordt. Mensen die hulp geweigerd werd omdat hun identiteitskaart was afgegeven in Homs, de stad waar de gewapende confrontatie het eerst plaatsvond. De Rode Halve Maan kan niet onafhankelijk opereren, noch de VN. De Samenwerkende Hulporganisaties proberen de situatie zo veel mogelijk te depolitiseren, komen met de geijkte foto’s van zielige kinderen. Maar daarmee gaan ze eraan voorbij dat er een politieke oorzaak is: Een regime dat moedwillig de eigen bevolking treft, dat ziekenhuizen, scholen en bakkerijen bombardeert om de bevolking te straffen, dat hulpverleners aanvalt. De symptomen bestrijden maar niet over de kwaal durven praten, lijkt mij dweilen met de kraan open. Ik hoop dat de Samenwerkende Hulporganisaties ook de kleinschalige, onafhankelijke hulpinitiatieven van Syriërs gaan steunen.

Woensdag 27 maart
De Jordaanse media waarschuwen dat er van de zomer een groot tekort aan water gaat komen. Jordanië is een van de armste landen in water ter wereld, een dag per week komt er water via de waterleiding. Dan moet je je watertank en alle tonnen en emmers die je hebt vullen en daar moet je het dan de rest van de week mee doen. Nu er zo’n 400,000 Syrische vluchtelingen bij zijn gekomen en dat er naar verwachting nog veel meer zullen worden de komende maanden, is men bang dat men in de droge zomer niet iedereen van voldoende water zal kunnen voorzien. De onvrede onder Jordaniërs met de grote aantallen Syrische vluchtelingen neemt toe, dit zal er nog een druppel bovenop doen.

Vrijdag 29 maart
Ik spreek Ayman* uit Damascus. Hij vertelt dat Damascus een belegerde stad is. Ook in het centrum vallen raketten tegenwoordig, bijvoorbeeld op het bekende Omayyadenplein (foto links). Gisteren werd de Faculteit van Architectuur geraakt, 15 studenten werden gedood. Tot nu toe vermijdt het Vrije Syrische Leger het centrum van Damascus en men kan zich er vrij bewegen. Maar na 6 uur ’s avonds is de stad uitgestorven. Het Vrije Leger heeft de bewoners van verschillende wijken waar gevechten worden verwacht, gevraagd om hun wijken te verlaten, zoals Abbasiyin, Midan en Kafr Sousa. Men maakt zich op voor de Slag om Damascus. Hulporganisaties verwachten dat er zeker een miljoen vluchtelingen bij komen tijdens deze slag. Zou deze prachtige stad dan echt niet meer te redden zijn?
Vandaag is Goede Vrijdag. Voor de christenen in het Midden-Oosten is Pasen het belangrijkste feest. Velen hier vasten en het feest heeft een grote betekenis voor hen in de politieke context waarin ze leven. Een moment van hoop dat na het lijden bevrijding komt.

*Om veiligheidsredenen zijn gefingeerde namen gebruikt

Advertenties

Over Marjolein Wijninckx

Marjolein is programmaleider Midden-Oosten en woont en werkt in Jordanie. Volg haar op Twitter @paxmarjolein.
Dit bericht werd geplaatst in Syrië. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s