Christenen en Israel

huizenkolonistenEr is veel veranderd in de kerken als het gaat om Israël. Toen ik in de jaren ’50 en ’60 opgroeide in een gereformeerd gezin bestond er een sterke identificatie tussen ons, de gelovige kerkgemeenschap, en het Joodse volk, Israël genaamd,  zoals beschreven in de Bijbel. Veel van de Bijbelse regels met betrekking tot de sabbat waren van toepassing op onze zondag; de sabbatdag die geheiligd moest worden. We werden verondersteld geen werk te doen. Er werd al op zaterdag een grote pan soep gekookt, zodat ook moeder op zondag niet hoefde te werken. Fietsen was uit den boze, behalve voor degenen die erg ver van de kerk woonden. Reizen en geld uitgeven was verboden  evenals handwerken, zwemmen en andere recreatie. Lezen was (gelukkig) toegestaan.

Met de Israëlisch – Arabische  oorlogen van ‘67 en ‘73 en de periode daarna kwam voor mijn gevoel de politiek en daarmee een totaal ander Israël binnen in ons (kerkelijk) leven. Fel waren de gevoelens in de familiekring voor het zo bedreigde Israël, dit land dat volgens het Verbond aan het Joodse volk behoorde. Dit wonder, deze vervulling van de belofte, dit volk dat de ‘woestijn deed bloeien’!  De kerkelijke en christelijke aandacht voor het land van de Bijbel en Gods Verbond met de Israëlieten en de bewondering voor de staat Israël liepen in elkaar over. Theologische en politieke termen waren nauwelijks tot niet van elkaar te onderscheiden.

De laatste tijd  ontmoet ik echter veel kerkleden die teleurgesteld zijn;  destijds stortten zij hun laatste spaarcenten voor Israël nu voelen ze zich ‘bedrogen’. Kerkleden die destijds de lof van Israël zongen, maar nu  van mening  zijn dat de Israëlische nederzettingenpolitiek het grootste obstakel voor een vredesoplossing vormt.

United Civilians for Peace (UCP)

In een recente enquête van United Civilians for Peace naar de standpunten van Nederlanders over het conflict tussen Israël en de Palestijnen blijkt dat 54.2%  van de mensen die zichzelf als actief christen zien, vindt dat het conflict vooral ook voortduurt omdat de Palestijnen geen vrede willen. Van de mensen die zichzelf als niet actieve christenen omschrijven  is 31% die mening toegedaan evenals 32.4% van de niet-religieuze Nederlanders. Uit de enquete blijkt dat de groep ‘actieve christenen’, christenen die regelmatig tot dagelijks uiting geven aan hun geloof door gebed en Bijbellezing, door de kerk te bezoeken of anderszins kerkelijk actief te zijn, het minst kritisch is op Israël. Leeftijd vormt daarbij, zo bleek ook uit het onderzoek, een belangrijke factor;  hoe hoger de leeftijd hoe minder kritiek op het Israëlisch beleid.

Doorbouwen aan nederzettingen

Het bovenstaande lijkt heel erg voor de hand te liggen, niets nieuws dus. Maar bij de stelling “Het conflict duurt voort vooral omdat Israel blijft doorbouwen aan de nederzettingen op Palestijns gebied” slaat de balans de andere kant uit.  Als de respondenten worden onderverdeeld in ‘actief christelijk’, ‘minder actief christelijk’ en ‘niet religieus’ blijkt dat 63.6% van de actieve christenen het met deze stelling eens is, 69.6% van de minder actieve christenen de stelling  steunt evenals 72.2% van de niet-religieuze Nederlanders. Een ruime meerderheid van zowel actieve christenen als niet actieve christenen in Nederland is dus de mening toegedaan dat doorbouwen aan de nederzettingen  de vrede in de weg staat.  Ook als het over de oplossing voor het conflict gaat ontlopen de drie bovengenoemde groepen elkaar niet heel veel; 79.3%  van de actieve christenen is voor een twee staten oplossing tegen 86.9% van de niet actieve gelovigen en 85% van de niet-religieuze Nederlanders.

Het is dus met name het voortgaande (uit)bouwen van de Israelische nederzettingen op bezet Palestijns gebied dat een bron van kritiek vormt voor een groot deel van de Nederlanders, christelijk of niet-christelijk.

 

 

 

Advertenties

Over Jannie Kuik

Ik werk bij PAX als lid van het Midden Oosten team.
Dit bericht werd geplaatst in Bezette Palestijnse Gebieden, Israel. Bookmark de permalink .

Een reactie op Christenen en Israel

  1. likoednederland zegt:

    Iedereen kan toch wel bedenken dat het huizen bouwen voor Joden niet de oorzaak van zo een conflict kan zijn.
    Zeker nu, nu aan de oppervlakte is gekomen hoe zeer de Arabische wereld overal verscheurd wordt door zeer bloedige etnische en religieuze conflicten.

    Dat Israel 1,5% van betwist gebied bebouwd heeft, is dus slechts een schaamlap van de Arabieren, weg van de echte oorzaak: het conflict werd en wordt veroorzaakt door de weigering van de Arabieren om een Joodse staat te accepteren.

    Bovendien is het bewijs van deze stelling wel zeer simpel: het conflict is ruim 40 jaar ouder dan de eerste ‘nederzetting’ (na 1967).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s