De cirkel is (bijna) rond

“Ik kom uit het Yarmouk kamp bij Damascus. Mijn vrouw en mijn kinderen zijn daar nog. Het gaat ze naar omstandigheden goed, maar zo gauw het kan laat ik ze overkomen”. Aan het woord is Sharif* , een jongeman van begin dertig, net aangekomen als vluchteling uit Syrië. We spreken hem in een ‘ontmoetingscentrum’ net buiten het kamp Heumensoord in Nijmegen. We vragen de vluchtelingen in het ontmoetingscentrum om hun wensen voor de feestdagen te delen.** De sfeer lijkt ontspannen. De aanwezige vluchtelingen praten rustig met elkaar of met de vrijwilligers.

Sharif zal nog minstens een maand of vier  moeten wachten tot hij het verlossende antwoord van de IND zal krijgen. Omdat Sharif een “stateloze” Palestijn uit Syrië is zal hij vrijwel zeker de vluchtelingenstatus krijgen. Tot die tijd is het zaak om de tijd zo goed mogelijk door te komen. Hij zal hier daarom nog vaak komen, om koffie te drinken, maar vooral ook om een cursus Nederlands te volgen.

 “ik hoop dat het een mooi nieuwjaar wordt en dat er vrede komt in alle landen en dat het een goed jaar wordt voor Syrië en dat er veiligheid komt. Ik hoop op vrede en het beste voor mijn land Syrië”


De wens van Sharif: “ik hoop dat het een mooi nieuwjaar wordt en dat er vrede komt in alle landen en dat het een goed jaar wordt voor Syrië en dat er veiligheid komt. Ik hoop op vrede en het beste voor mijn land Syrië”

Sharif is twee maanden geleden begonnen aan de reis: via Turkije met de boot naar Griekenland en dan over land naar Nederland. Hij oogt vermoeid. De reis heeft zijn tol geëist en de omstandigheden in het kamp bij Nijmegen zijn ronduit slecht. Er is geen privacy, het is er vuil en het regent al dagen.  Hij durft nu over zijn eigen toekomst nog niet al teveel na te denken.  “Weet je: ik doe dit vooral voor mijn  kinderen. Ik heb er twee, een van tien maanden en een van drie jaar. Mijn kinderen zijn voor mij het allerbelangrijkst. Ik wil niet dat ze in oorlog opgroeien”.

De grootouders van Sharif vluchtten in 1948 uit de stad Haifa. Samen met 750.000 Palestijnen ontvluchtten ze de oorlog die volgde op het uitroepen van de staat Israel. Sharif is de zoveelste uit zijn familie die de tragische traditie van ontheemding en vlucht voortzet.  Maar net als bij zijn grootouders leeft ook bij hem de herinnering en het verlangen om ooit weer naar Palestina terug te keren.

Maar toch – en nu verschijnt er eindelijk een twinkeling in zijn ogen- zit er ook nog een zonnige kant aan het verhaal. Want: als Sharif uiteindelijk zijn vluchtelingenstatus krijgt, en als hij dan zijn gezin kan laten overkomen, en als hij dan uiteindelijk het Nederlands staatsburgerschap krijgt,  dan kan hij eindelijk met een Nederlands paspoort op zak ‘zijn’ stad Haifa bezoeken, en het familiehuis waar hij al zoveel verhalen over heeft gehoord, eindelijk met zijn eigen ogen kunnen zien en aanraken.

En na een enorme omweg, na meer dan 67 jaar, is de cirkel bijna rond en zal  Sharif in ieder geval dat verhaal, dat in 1948 begon, eindelijk kunnen afsluiten.

 

* gefingeerde naam

** Ook meedoen? Op de website van PAX kan je net als Sharif ook jouw wens delen.

 

 

Advertenties

Over Evert- Jan Grit

programmaleider Midden-Oosten
Dit bericht werd geplaatst in Nassama. Bookmark de permalink .

2 reacties op De cirkel is (bijna) rond

  1. likoednederland zegt:

    Dan kan hij dus het huis zien dat zijn ouders blijkbaar moesten verlaten vanwege de oproep van de Arabische leiding om Haifa te ontruimen.
    Terwijl de Joden een hartstochtelijke oproep aan de Arabieren deden om toch vooral te blijven. Maar die volgden liever de bevelen van hun leiders op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s